Theatermakers Jan en Romy Louise Lauwers: 'Vroeger was arrogantie geil, vandaag is arrogantie gewoon arrogant'



Dovnload 0.49 Mb.
Pagina1/2
Datum26.10.2018
Grootte0.49 Mb.
  1   2

Theatermakers Jan en Romy Louise Lauwers: 'Vroeger was arrogantie geil, vandaag is arrogantie gewoon arrogant'

Kristof DalleJournalist

28/11/17 om 21:00 - Bijgewerkt op 01/12/17 om 21:04


Uit Knack van 29/11/17

Dochter Romy Louise Lauwers (22) werd onlangs met de Sylvia Kristel-prijs bedacht, vader Jan Lauwers (60) mag stilaan de schoorsteenmantel vrijmaken voor de lifetime achievement awards. Een gesprek aan de vooravond van zijn bewerking van Stefan Hertmans' Oorlog en Terpentijn.



Jan en Romy Louise Lauwers: 'Mijn rol als vader is uitgespeeld: vandaag leer ik net zoveel van Romy als zij van mij.' © Wouter Van Vaerenbergh

'Mijn maag keert nog elke dag om.' Jan Lauwers haalt grijnzend de schouders op terwijl hij me door de tweede verdieping van MILL loodst. In de ateliers van Needcompany, een oude tabaksfabriek in Molenbeek, pronkt een operamaquette. Eerst bewerkt de theatermaker nog Oorlog en terpentijn van auteur Stefan Hertmans, maar voor de Salzburger Festspiele 2018 neemt hij daarna L'Incoronazione di Poppea onder handen, de laatste opera van Claudio Monteverdi. Opmerkelijk voor iemand die de dure eed had gezworen dat hij zich nooit aan opera zou wagen. Opera, dat was iets voor opgebrande theatermakers die zich één aria per keer naar hun pensioen klauwen - we parafraseren, maar niet zo gek veel. 'Ik probeer mijn weerzin nu toch te overwinnen, speciaal voor intendant Markus Hinterhaüser. Het is vechten met Monteverdi, en als theatermaker verlies je die strijd sowieso. Maar ik ben ondertussen oud genoeg om met plezier te verliezen.'

DELEN

Het is een anale fistfuckscène, Romy.' 'Och, papa. Een vingertje!

Hij leidt me naar de vergadertafel en gaat een fles wijn en zijn 22-jarige dochter zoeken in de keuken. Ook Romy's gezelschap, Kuiperskaai, verhuisde vanuit Gent mee naar MILL. Momenteel toeren ze met het stuk 1095, en komend voorjaar speelt ze de hoofdrol in Het leven is vurrukkulluk naar het boek van Remco Campert.

'Sorry Romy, maar ik heb iemand nodig die het lijden niet zo hard speelt.' Uit de keuken komen flarden van een discussie aanwaaien. 'Maar papa, ik speel toch licht?' De vader herneemt binnenkort het bejubelde De kamer van Isabella uit 2002, en de dochter lijkt te hengelen naar een rol. Tevergeefs. 'Al is het vooral een beetje plagen', glimlacht Romy. 'Ik moet telkens doen alsof ik het verpletterend erg vind. Ik weet dat mijn enthousiasme hem kan inspireren, en daar vloeit misschien een andere rol uit voort.'



Ik noteer dat Needcompany niet aan nepotisme doet. En dat Romy het lijden te hard speelt.

Jan Lauwers: Romy's glimlach is van nature een beetje donker, wat van haar een heel interessante actrice maakt, maar niet voor deze rol. Als vader is het niet altijd evident om haar objectief te benaderen. Grace (choreografe, danseres en actrice Grace Ellen Barkey, ndvr.), haar moeder en een van de grootste podiummensen die ik ken, is al dertig jaar mijn muze, maar ik merk dat ik tegenwoordig bijna even gefascineerd ben door Romy.

Levert die samenwerking nooit conflicten op? Tegen bloed kun je soms net harder zijn.

Jan: Wij zijn een saai gezin dat amper conflicten heeft. We zijn allemaal met kunst bezig, al hebben we onze kinderen nooit in die richting geduwd. Ik geloof ook dat opvoeding eerder en stoemelings gebeurt, wanneer je de kamer uitgaat en niet wanneer je de kamer binnenkomt.

Romy Louise Lauwers: Papa en ik botsen maar zelden. Mama en ik hebben al samengewerkt, maar ze heeft me nog nooit geregisseerd. Ik ben er zeker van dat het vonken zou geven.

Jan: Grace is strenger voor jou. Voor iedereen, eigenlijk. Als danseres kijkt ze objectiever en vertrekt ze vanuit een bepaalde vorm, terwijl ik liever verliefd word op mijn performers en daar inspiratie uit put. Ik kan Grace en Romy ook nauwelijks regisseren: het is veeleer achteruitleunen en toekijken wat er ontstaat. Ze weten het vaak gewoon beter dan ik. Als ik Romy tijdens een repetitie vraag om links te gaan staan, gaat ze rechts zitten. Niet uit rebellie, maar omdat ze altijd verder denkt en vaak tien stappen voor zit op mij. Ze heeft ontzettend veel natuurlijk metier. En dan te bedenken dat ik ervan uitging dat ze nooit voor mijn wereld zou kiezen.

Romy: Hoezo? Ik heb nooit iets anders gewild. Naar verluidt zeurde ik op mijn twaalfde al zo hard om mee te mogen spelen dat mijn ouders er gek van werden. Als kind kon ik ook niet vatten waarom ze dat niet toelieten - ik wilde daar ook staan - , dus ging ik het maar elders zoeken. Ik deed op mijn twaalfde auditie bij Inne Goris (LOD), en ik ben nooit meer gestopt.

© Wouter Van Vaerenbergh




Deel met je vrienden:
  1   2


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©tand.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina