Onbegrensd fietsen, van Florence naar Rome



Dovnload 65.09 Kb.
Datum20.05.2018
Grootte65.09 Kb.

Onbegrensd fietsen, van Florence naar Rome
27/28 september 2013

Bijtijds met de trein naar Den Bosch, want hoewel de autoslaaptrein pas om 13.47 u vertrekt, moeten fietsen voor 12.15 u geladen worden. We zijn de enige fietsers, het is trouwens helemaal rustig. Morgen op de terugreis zijn er meer passagiers, horen we.

Onze fietsen worden vastgemaakt op een rek dat op het onderste laadplateau van de transporttrein wordt geplaatst. Onze bagage doen we in een kluis; altijd een beetje eng of-ie wel weer opengaat…

Kunnen we ondertussen een wandelingetje door Den Bosch maken en een Bossche bol eten bij Le Figaro voor het station.

We zijn net een half uur onderweg als de trein stopt in Horst-Sevenum. Vreemd!?

We mogen er gerust even uit. Na een tijdje horen we dat de Duitse locomotief die de trein vanaf Venlo zou trekken stuk is. Op dat station is geen ruimte voor onze lange trein, zodat we hier wachten.

We begonnen ons al zorgen te maken over de aansluiting in Livorno, want het duurt een kleine twee uur voor we verder gaan.

We slapen als rozen in onze wel enigszins luxe tweepersoonscoupé. Helaas moeten we omrijden via Florence (!), omdat de rails langs de kust door wateroverlast geen zware treinen meer kan hebben.

De vertraging door de kapotte Duitse locomotief blijkt weer ingehaald als we in Livorno arriveren.

Hier zien we dat er veel vaker treinen gaan dan de door de Treinreiswinkel opgegeven verbinding van 17.10 u

Hoewel we zien dat op de meeste treinen een vignet is aangebracht dat duidt op ruimte voor fietsen nemen we toch maar de trein van 14.10 u

Op het station in Florence vraagt een echtpaar wat we gaan doen. Ze nemen later zelfs nog een foto, omdat ze ons bewonderen.

Na de installatie in Leonardo House lopen we wat door Florence, nu we toch zo vroeg zijn.

Vanwege het museumweekend mag je gratis in de Galleria Degli Uffizi, een indrukwekkend gebouw met veel beelden en schilderen vnl. van heiligen.

We eten op een terrasje en lopen nog wat rond.
29 september Florence – Panzano 41 km

We horen het regenen en onweren en staan daarom pas om 8 uur op. Misschien wordt het straks droog.

Men serveert hier geen ontbijt, dus we regelen wat uit eigen voorraad. Om half tien vertrekken we.

‘t Is inderdaad droog geworden al zijn de luchten donker.

Nog een keer over de Ponte Vecchio, dan langs de Arno en verderop rechtsaf de Via Michelangelo, langzamerhand omhoog tot het uitzichtpunt over Florence, waar Japanners elkaar fotograferen en waar het beeld van David staat.

Druivencorso

Door het prachtig groene Toscaanse heuvellandschap stijgen we naar Impruneta. Er staan aankondigingen langs de weg dat deze route vandaag afgesloten is. In Impruneta bereidt men een druivencorso voor, maar we kunnen er wel langs lopen. We zien praalwagens en allerlei fraai geklede – als druivenbladen, engelen of satijndeftig – mensen lopen, vermoedelijk op weg naar het startpunt. We wachten op het plein tot het feest gaat beginnen, maar omdat het ons te lang duurt lopen we terug en heen en worden dan gemaand een ticket te kopen (voor € 8,-).



Stortbui over corso, WK wielrennen en ons

Dan gaan we maar weg – praten ons langs de afzetting - , naar Greve, waarbij we overvallen worden door noodweer.

We gaan daarom maar in Greve bij een restaurant pasta eten, zodat we een beetje kunnen drogen en opwarmen. Op de tv zien we hoe ook het wk wielrennen getergd wordt door de regen.

We maken een rondgang over het bijzondere driehoekige marktplein met arcaden, bars, terrassen en de beroemde slager Falorni.

Langs afwisselend wijnvelden, bossages en cipressen bereiken we na een flinke klim Panzano, waarvan we de oude centrum al hoog boven ons zien liggen.

In B&B La Piazetta hebben we een mooie kamer met balcon en uitzicht op de heuvels.

We hangen alles te drogen. Ook enkele dingen in de tas waren nat geworden.

Na een bezoek aan het historische centrum trekken we ons terug op de kamer om brood met tomaat en ham te eten, dat we in een supermarkje voor Impruneta hebben gekocht.


30 september Panzano – Siena 34 km

Er is een uitgebreid ontbijt voor ons beschikbaar, al hebben we er wel tot 9 uur op moeten wachten.

Er zijn nog twee echtparen in de eetzaal.

Om ca. 9.30 u vertrekken we van het fraaie bed & breakfast met een lange afdaling naar het dal van de Pesa. Hierna moeten we weer behoorlijk klimmen. Per saldo valt het ons toch wel mee.

Loes zegt nu al zin in de tocht van volgend jaar te hebben, door Zwitserland.

Etruskische grafheuvel

Vanaf Pietrafitta, waar we een Zomertortel horen, daalt de weg sterk naar Castellina. We gaan af en toe keihard.

Voor het centrum bekijken we een van de mooist bewaarde Etruskische grafheuvels van de streek.

Het centrum van Castellina is ook zeer fotogeniek. Bij de Coöp slaan we wat proviand in.

In het dorp nemen we een espressootje uit eigen thermoskan. Ik koop hier postzegels voor de vakantiegroeten. Ook na Castellina weer een flinke afdaling.

Naar links en rechts zijn er schitterende uitzichten over het even hoge en lagere heuvelland. We rijden over de kam van de heuvel en zien twee keer Bonte kraaien vliegen.

We picknicken op een paar grote stenen in de berm.

Langs de weg zien we heel veel pakketten autobanden liggen. We begrijpen dat hier binnenkort een wielerwedstrijd gehouden zal worden. Er hangen ook al veel reclamespandoeken.



SIENA!

Via Fonterutoli en Quersegrossa (en nog allerlei gehuchten) bereiken we de drukke stad Siena.

Via een stadspoort rijden we het oude centrum in, waar we al gauw Albergo Cannon D’Oro vinden, een poortje door vanuit de smalle Via Montanini. Het is half vier, zodat we nog alle tijd hebben Siena nog eens te bekijken, het bijzondere Campo di Paolo en de indrukwekkende Dom.

Onderweg kopen we een pak ansichtkaarten.

Als we er genoeg van hebben gaan we terug naar het hostel, onderweg kopen we chocoladekoek met noten.

We zien heel veel winkeltjes met aantrekkelijk verleidelijke lekkernijen.

Om half acht gaan we weer op pad. In de Libelle werd een leuk restaurantje aanbevolen, Antica Trattoria Papei, waar we bij een snelle ober Crostine agliato ai funghi en Ossibuchi al tegane bestellen met Terre Delle Civette, een rode Chiantiwijn. In één woord: heerlijk!

Leuk om nog even door het avondlijke fraai verlichte centrum terug te lopen naar ons overnachtingsadres, om kaarten en dit verslag te schrijven.


1 oktober Siena – Lucignano 46 km + stuk fout ± 12 km + zoeken 3 km

Schuin tegenover ons verblijf in Siena is een bakker, zodat we daar direct een pane kunnen kopen. Dan wandelen we eerst door de straatjes van Siena, die gedeeld worden door voetgangers en auto’s. We kopen ook nog tomaten en appels.

We gaan de Via dei Pispini in die naar de Porta Pispini leidt. Over een drukke weg fietsen we richting Arezzo.

Via een rustiger weggetje rijden we naar Arbia.


Le Crete

Het landschap van Le Crete begint hier. Geërodeerde zandkleurige uitlopers omsluiten de stoppelige velden op de kale kleiheuvels. Langs de weg naar elke boerderij, meestal op een heuvelpunt, staat een enkele rij cipressen, een fantastisch landschap om te zien. Er vliegt een Patrijs weg en we horen Putters, maar zien ze niet.

De stijgingen zijn soms langdurig en af en toe zwaar.

Op een mooi uitzichtpunt met in de verte nog Siena, drinken we koffie.

Aan het eind van het eerste gedeelte door Le Crete komen we door Asciano, ook weer zo’n leuk door muren omgeven plaatsje. We herkennen een terras van de Cycletours fietstocht door Toscane, Bar Hervé en we nemen daar nog weer eens een cappucino.

Verdwaald

Volgens onze informatie moeten we op de weg richting Sinalunga op een gegeven moment links af bij Cave Travertino. We eten bij een marmerfabriek. Verderop plukken we wat vijgen van een wilde vijgenboom.

We komen uit bij een dorp waar we helemaal niet moeten wezen, Serre di Rapolano. Ergens is er iets fout gegaan. We zien er vlak bij een enorme marmergroeve.

Een paar Gaaien verdwijnen in de struiken.

We besluiten een stuk terug te gaan en vinden dan de juiste weg.

Na een tijdje dalen we af en gaan over de snelweg naar Rigomagno. Er fladderen veel vlinders rond, Koninginnepage, Luzerne, div. blauwtjes enz.

Langs de weg velden met uitgebloeide Zonnebloemen. Verder Cichorei, Zwarte toorts en Jacobskruiskruid.

Lopend Lucignano in

Het laatste stukje Lucignano in is het flink klimmen. We moeten zelfs een stukje lopen. Een klein beetje zoeken wegens het ontbreken van wegaanduidingen en straatnaamborden. Maar dan komen we toch bij Le Castelle, een schitterende Bed & Breakfast, waar we hartelijk worden ontvangen.

We kunnen er ook eten. Een kamer met uitzicht op het stadje en een prachtige badkamer.

Eerst gaan we het oude dorp verkennen, een schitterend gerestaureerd historisch centrum, met veel oude stenen.

Voor de eerste trek nemen we vast een Italiaans ijsje.

Bij Le Castelle lijken we de enige gasten als we om 8 uur aan tafel gaan.

Loes bestelt als voorgerecht kaas met honing, ik diverse crostini’s, vervolgens Loes lever en ik gegrild kuiken. Wijn en water erbij. ’t Is bijzonder lekker.

Gelukkig komen er nog nieuwe gasten en zelfs als we weg zijn (ca. 9.30 u) komt er nog een hele groep gezellig eten. Dat horen we ook wel op de kamer. Maar we hebben oordopjes bij ons.


2 oktober Lucignano – Chiusi 42 km + 5 km proviand inslaan+2 km zijweggetje

Ik maak nog een foto van de smaakvol betegelde en ingerichte badkamer. In de ontbijtzaal eet nog een echtpaar uit Mexico, waarvan de man Nederlands spreekt. Heeft lang geleden in Oosterwolde gewoond en gewerkt. Helaas is het wegens ontbreken van zonneschijn te fris om van het zwembad bij deze Bed & Breakfast gebruik te maken.

Na ontbijt en afrekening fietsen we zonder bagage naar het oude centrum voor wat proviand.

Daarna afdalen naar Croce.



Fietspad door Italië

Door Guazzin en Bettole, vandaar een steile afdaling. Verderop bereiken we het dal van de Chiana, een oud moeras. Daar gaan we een fietspad op dat we de rest van de route volgen.

We zien een Cetti’s zanger en horen er later nog meer. Daar drinken we koffie.

Verderop nemen we een kijkje bij een oud lichtrood gepleisterd gebouw Il Torrione, destijds zomerverblijf van een vooraanstaand persoon. Nu is er een bedrijf in gevestigd, dat landbouwwerktuigen repareert.

We eten bij de restanten van een oude brug, waar lang geleden het bootverkeer en de waterstand werd geregeld. We moeten eerst even wachten, want op de picknickbank ligt een man oefeningen te doen, besloten met aftrainen.

We horen elke dag regelmatig Groene spechten en Loes ziet er één wegvliegen.

In het meer van Chiusi zien we Meerkoeten en een Zilverreiger en misschien wel een Geoorde fuut.

Chiusi met zijn Etruskisch museum

Het is even een hele klim om Chiusi in te komen. We moeten weer een stukje lopen.

In het hotel krijgen we een eenvoudige kamer. De fietsen kunnen in het trappenhuis.

We gaan door het stadje wandelen en bezoeken het Etruskisch museum. Men heeft hier allerlei voorwerpen uit de tijd van de Etruskiërs (ca. 1000 voor Christus) tentoongesteld, opgegraven schalen, potten en urnen en ook schatten die men aan de doden meegaf in de graftombes.

In de kathedraal oefent iemand liedjes op het orgel.

We eten bij Osteria Etruska, Loes bruschetta’s en een salade, Frans spaghetti en vis.

Het is er niet druk, een tafeltje met 4 Italianen en een tafeltje met een nota bene Nederlands echtpaar, terwijl we eigenlijk nauwelijks Nederlanders tegenkomen.

Een Nederlands sprekende dame heeft in Siena een foto van ons gemaakt.

Ook hier wordt ons weer gevraagd of we water willen drinken. Eigenlijk wel apart, want je kunt in deze streek overal water krijgen bij tappunten gewoon op straat.
3 oktober Chius – Orvieto 62 km (inclusief verkeerd stukje aan het begin

In het hotel van Chiusi wordt geen ontbijt geserveerd, dus dat nemen we uit ‘eigen voorraad’.

Thee zetten kunnen we ook, dankzij de dompelaar.

We kopen wat fruit, brood en vijgenkoekjes en dan dalen we af de vlakte in. We schieten iets te lang rechtdoor, waarmee we 6 km verspelen, want we moeten een stuk terug.

Een lange drukke weg. Even een zijweggetje in voor een koffiepauze.

Parallel aan de weg lopen twee spoorlijnen. Over de ene racen regelmatig hogesnelheidstreinen voorbij met 300 km per uur.



De mooiste tocht

Na een kilometer of twintig kiezen we voor de alternatieve route, die een lagere doorsteek heeft, maar wel hele stukken onverhard, zodat we daar voorzichtig moeten afdalen.

We hebben wel magnifieke uitzichten.

Er zijn een aantal jagers actief in het eerste gedeelte. De fazanten die Paul Benjaminse hier waarnam, zien we dan ook niet (meer). De mannen hebben een stelletje honden bij zich, die woedend blaffen. Als we ze voorbij zijn, in een gebied waar jagen verboden is, gaan we picknicken, tegenover een Cappadocië-achtig geërodeerde gebied. Het is hier heel stil en de onverharde wegen zijn best te doen. We zien Rode ogentroost langs de weg.



Orvieto hooggelegen en ommuurde nederzetting

Orvieto, dat we al even hoog zien liggen op een uitstekend plateau van tufsteen, waar ooit de Etrusken zich met een religieuze nederzetting vestigden, kunnen we in met een funiculaire.

Dat scheelt een hele klim.

Als we het stadje binnenrijden klinkt applaus vanaf een terras.

Regelmatig oogsten we bewondering voor ‘onze prestatie’.

In Orvieto is het even zoeken naar B&B S. Andrea. Het is gevestigd in een vijf eeuwen oud appartementencomplex, achter van die enorme deuren. In de hal mogen de fietsen. In onze kamer staat een hemelbed. De gastheer legt ons in het Engels met zwaar Italiaans accent alles uit.

Na de installatie wandelen we de winkelhoofdstraat Via Cavour terug. Die straatnaam komen we in andere stadjes ook meerdere keren tegen. Camillo Benso di Cavour (1810-1861)was een Italiaans staatsman die mee zorgde voor de eenwording van Italië, bedenker van de grondwet en de eerste premier van het nieuwe koninkrijk Italië.

Loes koopt in deze straat een nieuwe shawl nu ze haar rode in Chiusi heeft laten liggen. Vervolgens gaan we naar het begin voor uitzicht over de vlakte. We kopen wat als avondmaal en bekijken de imposante Dom, waaraan de trotse inwoners vanaf de 12e eeuw Florentijnse en Siënese architecten en kunstenaars hebben laten werken.

Daarna doorkruisen we in de sfeervolle met gele lantaarns feestelijk verlichte schemering nog een aantal bochtige straatjes voor we ons terug trekken.

Ik zet wat foto’s van onze tocht op facebook. We eten eenvoudig uit de supermarkt met een pak witte wijn.


4 oktober Orvieto – Viterbo 56 km (inclusief verkeerd stukje aan het begin)

We worden wakker van een vreemd langdurig geluid uit het straatje waaraan onze kamer ligt.

Breekt men de straat op en gooit de stenen op een hoop? Het klinkt lichter.

Nieuwsgierig kijken we uit het raam. Zien we twee vrachtautootjes vol met korte boomstammetjes, vermoedelijk voor de open haard. Die worden handmatig uitgeladen.

Het ontbijt staat voor ons klaar. Voordat we vertrekken wandelen we naar de uitzichtpunten vanaf de stadsmuur. Daarna nog wat proviand inslaan en een laatste blik op de Dom en het Domplein.

We dalen aan de achterkant Viterbo uit en ik interpreteer de beschrijving onzorgvuldig, zodat we een stuk een verkeerde weg opgaan, waar we 5 km mee verspelen.

Het is pittig klimmen deze dag, maar dank zij de training van de vorige dagen redden we het prima.

In de berm staan veel minicyclamen, verderop is de hele bosbodem ermee bedekt.

Tegenover een wijngaard waar men met de hand druiven plukt en in emmers deponeert, houden we onze koffiestop.

Uitholling overdwars

Langs de weg worden we voortdurend gewaarschuwd voor ‘uitholling overdwars’. Inderdaad is het asfalt vooral aan de kant waar wij fietsen, hier en daar cracquelé. Regelmatig zijn er zelfs stukken asfalt uit.

Bagnoregio ligt op een uitloper van tufsteen die vroeger veel verder uitstak naar het oosten. Op de punt van die landtong lag vroeger het stadje Civita, maar door een aardbeving werd een deel van die landtong weggeslagen. Sindsdien ligt Civita als een verloren dorp eenzaam op een hoge heuvel boven het landschap. De bevolking trok weg. We eten met uitzicht op het stadje.

Verderop komen we langs een basaltafgraving en de weg daalt langzamerhand naar Viterbo.

Het is bewolkt geworden en de weg is (te) druk met auto’s.

Viterbo met zijn middeleeuwse wijk San Pellegrino

In Viterbo hebben we ons hotel snel gevonden, in een armoedig straatje. Het hotel zelf is wel deftig, drie sterren. De fietsen kunnen in een garage verderop.

We gaan de echte oude middeleeuwse stadswijk van San Pellegrino bekijken, met bochtige straatjes in donker steen, met trappen langs de huizen, bogen en fonteinen.

We bezoeken een gratis museum van allerlei enorme religieuze torens die men op hoogtijdagen in processies door de straten voert, gedragen door een hele groep sterke mannen.

Daarna bekijken we het Pauselijk Paleis, aan de buitenkant.

In de tijd dat Rome werd opgeschrikt door onlusten (11e eeuw) namen de pausen van tijd tot tijd hun toevlucht in Viterbo.

Bij een Gelateria verwennen we onszelf met ijs. Teruglopend door de winkelstraat Via Roma vallen ons een groot aantal modezaken, juwelierswinkels en tassenwinkels op. Die tassenwinkels zijn trouwens in elke stad overmatig aanwezig.

We eten nog maar eens eenvoudig op onze kamer. We hebben nog wijn van gisteren. Bij de supermarkt hebben we twee plakken gebakken aubergine gekocht.


5 oktober Viterbo – Ronciglione 33 km (inclusief een stukje te ver)

Vannacht onweert het flink. We maken gebruik van het uitgebreide ontbijt, dat trouwens onverwacht in de prijs was inbegrepen.

We komen vlot Viterbo uit en gaan richting San Martino al Cimone, onder dreigende luchten.

De weg slingert gestaag omhoog.

We gaan onder het poortje door het dorpscentrum van San Martino in.

Zaterdagse boodschappen

Volgens de auteur van ons routeboekje, Paul Benjaminse, bevinden zich daar een paar cafés en een goede bakker. Die laatste zien we niet. Ik loop even zoekend (zonder fiets, want het stijgt hier sterk) verder en zie ‘boven’ wel een kleine alimentari waar brood verkocht wordt.

Daar zoeken we wat fruit uit en wachten op onze beurt. Kennelijk moet men hier een nummertje trekken. We hebben nr 96, terwijl de klok pas op 40 staat. We zien geen 56 mensen wachten, maar wel 6 die uitgebreid de zaterdagse boodschappen doen. We dreigen wortel te schieten, leggen het fruit terug en fietsen verder naar het volgende plein. In een bar daar kun je niet eens zitten. We zakken weer af naar het eerste pleintje, maar in de winkel daar is het ook al druk.

We drinken koffie bij een andere bar en kopen er twee belegde stukken brood voor tussen de middag.

Door een volgende poort verlaten we San Martino, richting Vitralla.

De weg gaat eerst geleidelijk omhoog om dan de eerste drie kilometer langs de kraterwand kort en stevig te blijven golven. Er zitten soms kleine steile stukjes tussen, maar die zijn altijd kort. Inspannen, uithijgen, inspannen, uithijgen, het lijkt wel een trainingsprogramma.

De weg ligt vol met afgevallen tamme kastanjes en verderop beukennootjes. We zien ook mensen met mandjes paddenstoelen uit het bos komen.

Precies 6,3 km na de stadspoort en vlak voor de kleine abdij van San Angelo zouden er wegwijzers staan, waar we links af een onverhard pad op moeten.



Mountain Bike Route

Wegwijzers zien we niet, we proberen nog een stukje verder en dalen zonder resultaat te ver af.

Terug naar een pad, waarvan we vermoeden dat het de goede weg is, onverhard, dat klopt, maar geen wegwijzers, een zeer slechte weg van Romeinse keien. Enkele stukken moeten we lopen. Er zijn enorme plassen, dankzij het onweer van vannacht. Nu blijft het overigens de hele tocht droog. Op bordjes zie je dat het ook een pad is van een Mountain Bike Club.

Een aangekondigd plaatsje, waar we wel zouden willen afdalen naar het meer, het Lago di Vico, zien we niet.

Plotseling blijken we al in Ronciglione te zijn.

Gebouwen en straatjes uit de 12e eeuw in Ronciglione

We dalen af met zicht op de steenrode pannendaken en fietsen tot ons hotel.

Het is nog te vroeg om in te checken, zodat we ons brood op gaan eten in een nabijgelegen park. Daar maken we een praatje met een Italiaan, die zijn werk in Turkije heeft. Hij moet nog werken vanwege zijn zoontje van 4½ legt hij uit. Hij geeft ons tips over de hierna te volgen route…

Kamer met balcon

Het blijkt dat we in een appartementenhotel logeren. Wij krijgen de enige kamer op de bovenste verdieping met een enorm balcon met wijds uitzicht, ook terug op de stad.

Er is een hele eetkeuken bij, zodat we besluiten weer wat lekkere dingen te halen, tijdens de sightseeïng wandeling door de stad, met veel gebouwen en straatjes uit de 12e eeuw.

Het geeft wel voldoening om te eten voor minder dan een tientje, terwijl je in een restaurant al gauw € 40,- € 50,- kwijt bent. Nouja, dat doen we morgen wel weer…

Bij de Dom krijgen we het verzoek van twee mannen om ze voor het fraaie pand van de vismarkt te fotograferen. Eén van hen is een Argentijn, die nog naar koningin Maxima informeert.

We laten ons ook op de foto zetten.


6 oktober Ronciglione – Trevignano 20 km

De weg van Ronciglione naar Sutri daalt overwegend door bos en olijfgaarden. Door de stadspoorten van Sutri komen we op een sfeervol pleintje in het oude centrum. In een hoek een groepje hangouderen.

We kopen er brood en tomaten.

amfitheatersgewijs

Als we verder gaan schieten we bijna voorbij een Romeins amfitheater uit de tijd van de Etrusken. We zien eigenlijk eerst de graftomben uit die tijd en lopen dan terug. Moeten even zoeken voor we het geheel en al uit tufsteen gehouwen amfitheater zien, dat inmiddels behoorlijk versleten is. Je zou nu van je bankje afglijden.

Om het amfitheater heen is een Necropolis met tientallen tomben.

Het vervolg van de weg klimt nog zo’n 150 m, langs grote hazelnootboomgaarden. In de berm zien we steeds Kaasjekruid of Lavatera.


Trevignano aan het meer

Dan zien we het meer van Bracciano liggen en dalen daarnaar af, Trevignano in. Het hotel rijden we voorbij, want we zijn veel te vroeg, na deze kortste tocht. We moeten nog twee uur wachten, voor we na drieën kunnen inchecken.

Op een bankje op de boulevard eten we ons brood en puzzelen wat tot het tijd is. We fietsen ook nog maar even een stukje verder en melden ons dan.

De Blauwe kamer wordt ons toebedeeld in een steegje verderop, de Via Regina Margherita.

De fietsen kunnen mee, het eerste trappetje op, in een kamertje met een zitbank. Een wenteltrap gaat naar ons slaapvertrek. Helaas geen uitzicht, alleen een dakraam waarop het regent.

Als het weer droog is drinken we bier op het terras en kunnen wifi ontvangen. Daarna verkennen we de omgeving en lopen we over de boulevard. Er zwemt een vreemde eend in het meer, waarover we later concluderen, dat het gewoon een soepeend moet zijn. Een nieuwe bui laat ons terugvluchten.

We hebben besloten bij ons hotel te eten. Deftige hapjes, maar wel lekker. We kunnen er alleen maar een hele fles wijn bij krijgen. Om 10 over 8 waren we de eerste gasten, maar gelukkig kwamen er later nog wel meer.
7 oktober 2013 ‘rustdag’

extra fietstochtje zonder bagage

Rustdag vandaag. Loes heeft bedacht om een rondje om het meer van Bracciano te fietsen, lekker zonder bagage (nouja, bijna). Eerst ontbijten. Daarvoor kunnen we terecht bij een restaurantje op het pleintje om de hoek, Ermete.

We moeten aanwijzen wat we willen en we krijgen de indruk dat dat ongeveer tot twee broodjes beperkt is. We kiezen een croissant en een puddingbroodje. Lijkt weinig, maar blijkt genoeg.

Erg lekker!

We fietsen in westelijke richting en gaan Bracciano in. Er moet nog wel even voor geklommen worden. We kijken er een beetje rond en drinken een café americano op een terras bij het kasteel.

Dan verder naar Anguillara. Langs de kust erheen is het behoorlijk vervuild met afval. Ook in Anguillara kijken we wat rond en we eten ons brood op de boulevard.

We hebben onze verrekijkers meegenomen, maar veel meer dan Aalscholvers, Wilde eenden en Knobbelzwanen zien we niet. Wel horen we Roodborsten en elke dag Groene spechten.

Als we het meer rond zijn hebben we 42 km afgelegd, inclusief het bezoek aan de stadjes.

We rijden nog even door om het binnenweggetje in Trevignano langs de kust te nemen, dat we vanmorgen niet gehad hebben. Daarna naar de Carrefour om wat voor het avondeten te kopen.

We rusten was op onze kamer(’t is tenslotte een rustdag) en dan gaan we nog het natuurpad op lopen, dat de berg inklimt. Het lijkt te ver om helemaal over de berg terug te wandelen, dus daar zien we van af.

Terug nemen we een biertje op het terras aan het meer voor ons Albergo Borgo Vistalogo in het zonnetje.
8 oktober Trevignano – Rome 72 km (inclusief zoekplaatje Rome in)

Het weer is toch wat wisselvalliger dan we gehoopt hadden. De zwembroek die ik bij me had om eventueel gisteren in het meer te zwemmen had ik ook niet nodig.

Bij het opstaan zag het er niet onaardig uit, maar na het ontbijt pakten donkere wolken zich samen en toen ging het al gauw regenen en onweren. Het zag er slecht uit.

We moesten echter toch nog wachten voordat de manager kwam met wie we af dienden te rekenen. Het hoosde! We overwogen te wachten tot het beter werd, maar gingen toch maar op de pedalen om 10 uur, toen het wat minder werd, met regenbroek en –jack aan.

Het werd lichter in de verte en na enige tijd droog. Dat liep goed af, want het bleef droog.

Eén km buiten Trevignano begint een fietspad, dat echter na 2 km abrupt eindigt.

Langs het meer rijden we naar Anguillara en dan linksaf naar Rome. Het is er zeer druk, er wordt hard gereden.

Na de Via Braccianese gaan we richting Fregene door het dal van de Arrone. De rust is weergekeerd en de weg slingert zich door een groen en heuvelachtig landschap, o.a. langs een kudde schapen met er omheen en er op Koereigers.



we bereiken Rome

Bij een brug nemen we koffie en horen dan weer Cetti’s zangers. Een heel stuk gaat de route over de Via Boccea, steeds omhoog en omlaag. Bij de snelweg laten we ons afleiden door een wegwijzer die Boccea aangeeft. Na verloop van tijd wordt die weg rustiger en weer landelijk. Theoretisch hadden we er zo’n beetje moeten zijn en ik stel al voor om op het Sint Pietersplein ons brood op te eten, maar we doen het nu maar eerst in een weilandje.

We hadden allang de Via Aurelia tegen moeten komen en gaan daarom maar terug.

Hier en daar informeren levert tegenstrijdige berichten op, maar wel is duidelijk dat we de verkeerde richting op zijn gegaan.

Na nog wat zoeken en vragen en nog eens de beschrijving van Paul Benjaminse bestudeerd te hebben komen we toch op de goede weg en bereiken langs Vaticaanstad het ongelooflijk drukke Sint Pietersplein.

Ik bel Sandra, onze gastvrouw, dat we eraan komen en dankzij het thuis geraadpleegde internet Google Maps rijden we in één keer naar de Via Ratazzi, waar Sandra al op ons wacht.

Ze brengt ons naar een appartement, een kwartiertje lopen verderop. Daar kunnen we ook de fietsen mee naar binnen nemen.

De kans is groot dat we haar niet meer zien. Het ontbijt zal ’s morgens aan de deurknop worden gehangen. Het geld en de sleutel kunnen we zaterdagmorgen gewoon neerleggen en de deur achter ons dichttrekken.

Het is een beetje een gek huis – een souterrain -, maar we hebben de ruimte.

We kijken vast eens even bij station Termini, maar worden daar nog niet veel wijzer over trams en bussen. Regelen we morgen dan maar.

Bij de supermarkt kopen we wat lekker dingen (zoals pasta en salade), die we hier kunnen opwarmen.
9 oktober 2013 wandeling door Rome

We hebben prima geslapen al is het op een bedbank. We hebben hier een tweekamerappartement, een slaapkamer en een soort huiskamer, met keuken en badkamer. In de huiskamer staan onze fietsen. Het is allemaal nogal vol. Allerlei dozen. Ook kerstversiering.

Bij de douche komt het meeste water uit de slang i.p.v. uit de douchekop. Het is ook nogal gehorig en druk verkeer, maar met oordopjes gaat het goed.

Toch bevalt de vrijheid van dit appartement ons ook wel!

Om kwart voor negen zijn we naar het station gewandeld. Daar een driedagenkaart gekocht voor het openbaar vervoer. Tevergeefs naar een informatiebalie gezocht voor een overzicht van bus- en tramlijnen. Wel alvast gezien waar zaterdag onze trein vandaan vertrekt.

arena voor 50.000 bezoekers

Toen met de Metro naar het Colosseum voor de eerste wandeling. Een gedeelte van deze Arena uit het jaar 80 staat in de steigers.

De opening werd destijds gevierd met spelen die honderd dagen en nachten duurden. Allerlei spelen werden hier opgevoerd, van gladiatorengevechten tot jachtpartijen (tienduizenden dieren verloren het leven) en zelfs zeeslagen. De architect van het Colosseum bedacht een systeem waardoor alle toeschouwers – zo’n 50.000 – in een paar minuten tijd naar binnen of buiten konden. Dit wordt in moderne sportstadions nog steeds gebruikt.

Vervolgens de indrukwekkende Basilica di Santa Maria Maggiore op één van de zeven heuvelen.


een regenponcho aan

We waren optimistisch zonder regenjas van huis gegaan, maar helaas ging het motregenen. Gelijk maakten overal mannetjes van die omstandigheid gebruik om paraplu’s en poncho’s te verkopen. Telkens werd we aangeklampt.

Toen de regen wat heftiger werd moesten we toegeven en een poncho kopen. € 5,- vroeg de man. Eerder was een verkoper al gezakt van € 5,- voor een opvouwbare paraplu naar € 3,-. Daarom sloeg ik zijn aanbieding af. € 5,- voor twee, vroeg ik. Dat was ook goed.

Waren we gelijk van ze af.



bruidstaart

Langs opgravingen, de zuil van Trajanus en het nationale monument, de Vittoriano, een gigantisch wit bouwwerk, ook wel spottend de bruidstaart genoemd.

Boven heb je een mooi uitzicht over de stad.

Met de bus – waar we nogal lang op moesten wachten – terug naar het Colosseum, waar de Arco di Constantino achter staat, voor de volgende wandeling.

Van het Forum Romanum zijn nog slechts resten over, die je kunt bezichtigen voor € 12,-. 65+sers gratis, maar we hebben ons paspoort niet bij ons. Op aanraden van gastvrouw Sandra hebben we die voor de veiligheid thuis gelaten.

We zien een Touristeninfopunt waar we eindelijk een kaart van trams en bussen kunnen kopen. Ook kopen we een belegd broodje.

Langs twee tempels die over zijn van de veemarkt uit de oudheid kijken we even bij de Tiber.

’t Is bijzonder om te zien hoe de stromen taxi’s, auto’s en bussen hier krioelen, maar wel wachten als je bij een zebrapad oversteekt. Je moet je dan wel een beetje brutaal gedragen. Elk ogenblik klinkt ook een luide sirene van een ambulance of een caribinieri.



uitzicht vanaf de sinaasappeltuin

Omhoog de Clivio dei Publici in, waar we vanuit de sinaasappeltuin prachtig over Rome kunt kijken met aan de horizon o.a. de Sint Pieter. Verderop is ergens een sleutelgat, waar net de leerlingen van een Zwitserse school één voor één door kijken. We sluiten aan in de rij en zien precies daardoor de Sint Pieter.



de schervenberg

Bij een bank pin ik geld, want we moeten ons appartement contant betalen.

Dan naar de zogenaamde schervenberg en het museum voor moderne kunst gevestigd in een oud slachthuis. Loes had in een boek van Rosita Steenbeek gelezen over die schervenberg en het was leuk om dat nu echt te zien. De heuvel is opgebouwd uit Romeinse potscherven, dakpannen en ander afval. Het was een vuilstortplaats voor de pakhuizen die langs de rivier stonden. De buurt rond deze Monte Testaccio is nu een echte uitgaansbuurt, waar tot vroeg in de ochtend wordt gedanst.

Langs de niet-katholieke begraafplaats naar metrostation Piramide en overstappen naar Victor Emmanuele, dicht ‘bij huis’.

Bij de beroemdste Gelateria (G. Fassi van 1880!) nemen we ijs en bij de supermarkt kopen we 2 broodjes, paddenstoelen en gedroogde tomaten: het avondeten.
10 oktober 2013 wandeling door Rome

Al vroeg hangt ons ontbijt aan de deur (5.15 u), 4 broodjes, nu met melk, pakjes frisdrank en oploskoffie.

We zijn zelf ook vroeg wakker, want het verkeer raast vlak langs onze slaapkamer, vooral de trams maken een dreunend geluid. Aan de achterkant horen we ook zoiets, een soort Haarlemse tram zien we als we daar even langs lopen.

Met Metro en bus naar Sint Pietersplein waar al weer een gigantische rij mensen staat om binnen te gaan. Dat doen wij dus niet, al proberen diverse verkopers ons een ‘voordeelticket’ of zoiets aan te praten, waarmee je kennelijk korter hoeft te wachten.

We hebben nu in ieder geval gezien hoe het hier is.

We wandelen door een winkelstraat en drinken in een bar een café americano (€ 1,-). Ziet er weer heel anders uit dan gisteren.

Dan langs het Palazzo di Giustizia, waar architect Calderon 22 jaar aan werkte. Toch kreeg het de bijnaam het lelijke paleis. Ervoor staat een standbeeld van Cavour.

het mausoleum van keizer Hadrianus

De zgn. Engelenburcht (met een aartsengel op het dak), ‘Castel Sant’Angelo’ is gebouwd als Mausoleum voor keizer Hadrianus, nu een museum waarop je van boven een pracht zicht op de stad hebt. Wij, 65plussers, mogen er gratis in!

Op de Ponte Sant Angelo met engelen van Bernini allemaal verkopers van snuisterijen en ook levende standbeelden.

Deze mooie brug over de Tiber werd in 1450 gebouwd nadat de oude brug was ingestort onder het gewicht van de pelgrims die de tombe van Hadrianus wilden zien.



fontein van de 4 rivieren

We kopen een stuk pizza en als we dat op hebben slenteren we over het ovaalvormige Piazza Navona met de Fontana dei Quattro Fiumi.

We bekijken de Sant’Agnese in Agone, net op tijd, want de boel gaat dicht.

De tweede wandeling begint met de Via Giulia, een straat met weinig autoverkeer, dus een lust voor het oor. Langs de Franse ambassade komen we op een kleurrijke markt.

Van een viertal tempels resten alleen nog wat muren en pilaren. Er huizen tientallen zwerfkatten die je niet mag voeren; je kunt ze wel adopteren.

Er zijn heel wat bedelaars in Rome. Soms strompelen ze of zitten met blote voeten.

Langs nog enkele kunstwerken gaan we de oude Ponte Fabricio over naar het eiland in de Tiber en dan de wijk Trastevere in, waar we enkele kerken met al hun pracht en praal bezoeken.

Orto Botanico

We eindigen dat traject met een wandeling door een schitterende enorme botanische tuin van de universiteit en als we terug naar ons appartement willen moeten we zo lang op de bus wachten dat we besluiten om in deze wijk te blijven, omdat we daar ook willen eten. Carel Affourtit heeft ons Pan’Unto aangeraden.

We lopen nog weer een kerk binnen om uit te rusten en de tijd te doden.

Men stemt het orgel en onze hoop komt uit, de organist speelt een paar aardige stukken. Het klinkt als een generale repetitie. Zaterdag is er een concert.

We maken ook nog een eucharistieviering mee, die maar liefst door 8 priesters wordt opgedragen, terwijl er – buiten ons - , slechts 9 katholieken in de kerk zijn.

eten bij Anna & Stefano

We moeten eerst nog wat pinnen, want in het restaurantje van Anna & Stefano kan alleen contant worden betaald. We eten een brochette met paddenstoelen en biefstuk. Smaakt goed!

Als de straatverkopers geen poncho’s of paraplu’s kwijt kunnen verkopen ze shawls of blauwe lichtjes die ze in de lucht gooien.

We nemen bus H naar Termini en tram 14 naar ‘huis’.


11 oktober 2013 wandeling door Rome

Vandaag begint de wandeling in park Borghese. De bus erheen die ik had uitgezocht blijkt alleen in het weekend te rijden en ik kan uit de onoverzichtelijke hoeveelheid trams en bussen er geen vinden die we kunnen nemen. Dan de Metro maar waardoor we aan de verkeerde kant het park inkomen.

Vanuit de Metro moet je je trouwens toch altijd eerst oriënteren waar je bent en welke richting je uit moet. Onderweg zie je ook anderen regelmatig ingespannen turen en overleggen boven plattegronden.

Het park valt wat tegen en de enige interessante bezienswaardigheid die we willen bezoeken, Galleria Borghese, wat niet onder schijnt te doen voor het Louvre, hadden we moeten reserveren, ontdekten we toen we er helemaal heen gelopen waren. Je zou er nu pas woensdag weer terecht kunnen. We lopen terug, want het is niet duidelijk waar bus 116 heen gaat, die hier rijdt.

Op het terras van een deftig paviljoen drinken we koffie (€ 1,50). Ook hier kennen ze ‘americano’ niet. Er hippen Spaanse mussen rond.

gezien worden op de Spaanse trappen

We lopen daarna naar de zgn. Spaanse Trappen, de beroemdste trappen ter wereld. Beneden een fontein van Bernini in de vorm van een boot, wat verwijst naar de overstroming van de stad in 1598. Van het mausoleum van Augustus rest nog slechts een ruïne.

Aan één van de grootste pleinen, het Piazza del Popolo staat de Santa Maria del Popolo met beeldhouwwerken van Rafaël.

Met de Metro naar Barberini. Triton kunnen we niet bewonderen, want er staat een schutting omheen.

We nemen een kijkje in museum Palazzo Barberini, omdat het toch gratis is voor ons, maar halverwege geven we het op: al die zalen en trappen. Eigenlijk worden we al aardig moe.

Op een terrasje in een straatje met tientallen restaurantjes lunchen we met een pasta en rusten uit, terwijl we de voortdurende stroom van honderden groepen toeristen in ogenschouw nemen.

Naast ons strijken drie vrouwen neer, die koffie bestellen en daarbij brutaalweg hun eigen brood opeten en er vis op doen uit een blikje.

Trevi

Om de hoek is de Trevifontein, waarover gezegd wordt, dat als je een muntje in het water gooit je nog eens terug komt in Rome. Wij doen dat niet…

Jezuïten hebben in de Sant’Ignazio di Loyola een overweldigende hoeveelheid fresco’s, bladgoud en marmer aangebracht. Daardoor was er geen geld over voor de koepel, zodat Andrea Pazzo dat met een knap staaltje gezichtsbedrog oploste, via de plafondschildering.

Voor de Basilica di Santa Maria sopra Minerva staat op het plein een marmeren olifant met een Egyptische obelisk op de rug. Bernini symboliseerde daarmee een krachtige geest die de wijsheid kan dragen.



Hemels symbool

We ronden de wandeling af met het Pantheon, oorspronkelijk tempel voor alle goden van het hemelse pantheon. De koepel, symbool voor de hemel, vormt een perfecte cirkel. Lichtbron is het oog bovenin, het impluvium, gewoon een gat in het dak.

Het is er erg druk en regelmatig roept een bandje de bezoekers op stilte te betrachten of in ieder geval gedempt te spreken.

’t Is nog wat vroeg om naar huis te gaan. We nemen de bus naar het Colloseum, waarachter we alsnog het Forum Romanum gaan bezoeken.

Archeologische opgravingen laten zien dat op de heuvel Palatijn in de tijd van de Romeinse republiek hier de elite woonde.

Romeins winkelcentrum

Het Forum Romanum was vroeger het politieke, commerciële en religieuze hart van de Republiek. Er waren winkels en warenhuizen in de oudheid en verder verscheidene tempels.

Later raakte het in verval en lieten boeren er hun vee grazen. De tempels werden geplunderd en bouwvakkers haalden er hun materialen.

Van de Triomfboog van Titus naar die van Septimius Seventis loopt de Via Sacra, de belangrijkste straat van het oude Rome, langs de Tempel van Antonius en Faustina, de ronde Tempel van Veta en het Huis van de Vestaalse Maagden.

We zijn het zat en nemen de Metro naar Termini. En na een oriënterend bezoek aan het treinstation verder naar Victor Emanuele.

Nog één keer zo’n bijzonder italiaans ijsje (3 bolletjes + slagroom voor € 2,-), en wat inkopen bij de supermarkt en dan naar huis.

Een eenvoudig maar heerlijk avondmaal, tassen inpakken en vroeg naar bed. Morgen om 4.20 u op!
12 oktober 2013 de terugreis

Als we opstaan hangt er al weer een ontbijt aan onze deur. Om 5 uur begeven we ons naar het station. De trein staat er al. Kunnen we op ons gemak instappen.

De trein vertrekt niet om 5.45 u, zoals gepland. De conducteur loopt zenuwachtig en bellend heen en weer.

ja hoor, vertraging

Pas om kwart over 6 gaan we rijden. We slaken een zucht van verlichting, want we hebben in Falconare Marittima toch ruim de tijd om over te stappen.

Er is nog een fietser, blijkt een Duitser te zijn, waar we wat mee babbelen. Hij woont in Osnabrück.

In Falconare drinken we met z’n drietjes koffie in een Bar.

De trein van 10.49 u komt niet. Er wordt een vertraging bekend gemaakt van 40 minuten. Een ongeluk, naar verluidt. Wordt 50 minuten, later 60 minuten. De trein vervalt, want de volgende gaat om 11.49 u. Hadden we gedacht…

Daar komen ook 20 minuten bij. De lokettiste verwijst me naar de office in Bologna voor een aantekening, want zo komen we niet op tijd in München en moeten er eventueel kosten worden gedeclareerd.

De vertraging wordt griezelig voor de volgende overstap. En zo’n eenmaal vertraagde trein moet onderweg vaak weer op andere treinen wachten. Of de duivel ermee speelt, ook deze vertraging loopt weer op, o.a. door een of ander alarm op een volgend station.

Eindelijk in Bologna. Bij de customerservice krijgen we een aantekening mee en de dame belt met het kantoor in Verona. De trein daarheen rijdt prima en we zijn er op tijd, maar inmiddels te laat om üdoor te reizen. De customerservice weet van ‘ons geval’, maar de beambte geeft ons een uitdraai met een ingewikkelde route, via Brenner, Inssbruck, Salzburg naar München, door de nacht met o.a. een openthoud in Salzburg van half 4 ’s nachts tot 7 uur. We eten op het station een stuk pizza.

Op de vertrekstaat zien we dat er morgen meerdere treinen naar München gaan en we besluiten toch nog maar te vragen of dat niet tot de mogelijkheden behoort, want zo’n achterlijke reis door de nacht, nu we eigenlijk al helemaal doorreisd zijn, is niet wat we willen.

extra nachtje in Verona

Als we dan maar zelf het hotel betalen. Dat doen we liever. We zien wel of we de kosten vergoed kunnen krijgen.

We worden verwezen naar hotel Rossi, vlak bij.

Natuurlijk moeten we Verona bij avond nog even bekijken. We wandelen naar het historisch centrum. De stad is licht van het vele marmer. We komen langs een oude arena. Er zijn veel wonderlijke gebouwen, Anton Pieckachtig, maar dan groter. Een zeer deftige winkelstraat met wereldmerken, straten, putten en roosters van marmer. Om de stad heen loopt de rivier Adige.

We tracteren onszelf nog maar eens op een italiaans ijsje. Er zijn ook hier heel veel Gelateria’s.
13 oktober 2013 we reizen verder

Heerlijk bed. Goed geslapen. Prima ontbijt.

We gaan bijtijds naar het station. Het loket waar de treinbeambte ons gisteren heen verwees is op zondag dicht. Bij de klantenservice kan men niets voor ons betekenen, qua omboeking. De dame zegt dat we ons maar bij de treinmanager moeten vervoegen. Over 6 minuten vertrekt de trein naar München, rennen dus.

De conductrice zegt dat we echt niet mee kunnen, ze krijgt al zoveel fietsen…

We dringen aan en ze overleg met haar collega. Nou ja, een uniek geval. We mogen erin!

Achterin de trein zijn ook nog voldoende zitplaatsen. Weer een etappe verder.

Het wordt een schitterende treinreis, door de ongenaakbare Dolomieten, de besneeuwde Alpen, het lieflijke Tirol, waar de zon schijnt en dan München, na 5½ uur.

Daar meteen naar de klantenservice. Bij een aantal loketten moeten we praten als brugman om onze zaak te bepleiten. Eindelijk komt het voor elkaar. We krijgen gereserveerde plaatsen in de beoogde slaapcoupé en voor de fietsen. We moeten wel opnieuw € 130,- betalen en dan de eerder betaalde plaatsen bij de Treinreiswinkel terug vragen, omdat die plaatsen niet zijn afgemeld.

Nee, dat konden we ook niet.

Opgelucht bergen we de tickets zorgvuldig op.




fietstochtje langs de Isar

Op een plattegrond van München van de VVV ontdekt ik de Isarradweg, een fietspad langs de rivier. Die gaan we een stuk rijden. Eerst een wandeling door het oude centrum met veel indrukwekkende gebouwen en beierende klokken.

Het fietspad is ook voetpad, waar de Münchenaren vaak met kinderen en honden hun zondagmiddagwandeling maken en zij hebben voorrang; voorzichtig dus.

De Isar gaat hier met geweld door stroomversnellingen. De bomen erlangs beginnen zich al in herfstkleuren te tooien. Na 15 km gaan we terug.

In het centrum drinken we koffie en eten we bij een Italiaan, vlak voor hij gaat sluiten.

In de brede gezellige winkelstraat zijn diverse muziekgezelschappen actief. Vier mannen maken er ook komische geluiden en gebaren bij.

Op een groot plein wordt een openbare mis gevierd.

Omdat we het koud krijgen gaan we in de stationshal wachten tot de trein er is.

We stappen meteen in als de trein is gearriveerd. Er blijkt ruimte zat voor de fietsen, dus we begrijpen niet dat men er moeilijk over deed.

De bedden zijn al uitgeklapt. We drinken nog een wijntje en dan naar bed, met oordopjes in.

Een voorspoedige reis brengt ons maandagmorgen op het CS.

Onderweg hebben we al gezien dat het in Nederland vreselijk heeft geregend. Het is hier ook koud.





Deel met je vrienden:


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©tand.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina